بایگانی برچسب‌ها : درمان

گفتاردرمانی جامع انلاین فرذیس کرج + راه رفتن روي انگشتان (نوك پنجه) در كودكان+گفتاردرمانی جامع انلاین فرذیس کرج +

راه رفتن روي انگشتان (نوك پنجه) در كودكان

 

راه رفتن طبيعي, به راه رفتن پاشنه- پنجه گفته مي‌شود و اين بدان معني است كه زماني كه پا به سمت جلو در حال حركت است در ابتدا پاشنه آن به زمين برسد. سپس در مرحله ايستادن (Standing) بدن از روي اندام مي‌گذرد اي ديگر روي پاشنه است. بنابراين در راه رفتن طبيعي هيچگاه كودك نبايد روي نوك انگشت دو پا بايستد.

 

راه رفتن روي نوك پنجه يك پا (يك طرفه)

 

1- يكي از شايعترين علل اين است كه يك پا كاملا كوتاه است و اگر بيش از 3 سانتي متر كوتاه باشد, كودك اغلب با راه رفتن روي نوك پنجه جبران خواهد كرد طوري كه پا به زمين برسد.
2- يا اينكه كودكي كه در يك پا اسپاستي سيتي داشته باشد.
3- بيماري كه التهاب شديد تاندون آشيل دارد،درد در پشت عضلات ساق[ يا التهاب شديد آپوفيز پاشنه]درد پاشنه[ براي كاهش فشار روي تاندون آشيل خود ممكن روي نوك انگشت راه برود.
4- علت نادر راه رفتن نوك پنجه يك طرفه كودك فقط مي تواند همانژيوم عضلات عمقي ساق(hemangiona) باشد كه آن نئوپلاسم (تومور) عروقي است كه منجر به تورم عضلات ساق مي شود.

 

راه رفتن روي نوك پنجه هر دو پا (دو طرفه)

 

علت اصلي رايج راه رفتن روي پنجه ناشناخته است , به همين خاطر راه رفتن روي پنجه عادتي نيز ناميده مي شود. راه رفتن روي پنجه ها بين 10 تا 18 ماهگي هنگامي كه كودك راه رفتن را مي آموزد كاملا عادي است. اين امر در برخي كودكان به سادگي عادت مي شود, هنگاميكه از آنها بخواهيد كه به طور صحيح راه بروند, آنها پاشنه‌هايشان را قبل از پنجه‌هايشان روي زمين مي گذارند. ولي زماني كه آنها تمركز نمي‌كنند به راه رفتن روي پنجه‌هايشان بر مي‌گردند. همچنين در كودكان فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك خفيف خيلي شايع است.
بيماريهاي نادري كه مي توانند علت راه رفتن روي پنجه هر دو پا در كودكان شوند, شاركوماري توث, نوروپاتي محيطي يا ديستروفي عضلاني دوشن و حتي بيماريهاي خيلي نادري مثل اوتيسم, اسكيزوفرني و سرانجام آنومالي‌هاي طناب نخاعي و MS نوع جوانان است.
شروع اوليه راه رفتن روي پنجه كه مشخص شده است, درست سه ماه پس از راه رفتن كودك مي باشد. به علاوه دو علت شايع آن, يكي راه رفتن روي پنجه ناشناخته و ديگري فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك هستند.

 

درمان

 

بيشتر كودكان براي درمان لازم است كه به كاردرمان, متخصص ارتوپدي و نورولوژيست مراجعه كنند. راه رفتن روي پنجه ناشناخته ممكن است فقط با مراقبت بيماري و اميد به اينكه سرانجام راه رفتن روي پنجه كودك با بزرگتر شدن و رشدش, درمان بشود.
اگر شما مي خواهيد اسپاسم عضلات ساق را كنترل كنيد آنوقت پزشكان ممكن است تلاش كنند كه فقط آنرا با يك AFD ثابت نگهدارند. اگر علت آن سفتي تاندون آشيل است آنوقت ممكن است جراحي لازم باشد. شايعترين عمل, عمل رهاسازي گاستروكنيموس است. روش ديگر مي تواند گچ گيري به منظور تصحيح تاندون آشيل باشد.

تمييز دادن بين راه رفتن روي پنجه ناشناخته و فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك خفيف ،خيلي سخت مي باشد. گرچه به نظر ساده مي رسد اما اينطور نيست؛ زيرا هر دو بيماري ارتباط زيادي با تولد نارس (Premature Birth)، تأخير تكاملي و سنتي تاندون آشيل دارد.

براي راه رفتن روي پنجه رواني (عصبي) هيچ مقاله‌اي درباره چگونگي درمان آن وجود ندارد. اين نوع راه رفتن در كودكان اسكيزوفرن, اوتيستيك يا اختلال يادگيري ديده شده است.
كودكان فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك نيز تقريبا هميشه شروع اوليه راه رفتن پنجه‌اي دارند. سابقه فاميلي آنها منفي است و مي بايست آسيبهاي نورون محركه فوقاني يا EMG دايناميكي كه غير طبيعي است داشته باشند.

اگر آنها اسپاسم تاندون آشيل داشته باشند شما مي توانيد از بِرِيس استفاده كنيد. اگر بيمار كوتاهي دايناميك داشته باشد درمان آن با بِرِيس خيلي سخت است و دكتر تا حد ممكن سعي مي كند با گچ گيري يا بوتاكس عضله را ضعيف كند و سپس درمان با بِرِيس را ادامه دهد.
اگر آشيل كاملا سفت باشد آنگاه عمل طويل سازي استفاده مي شود و همچنين اگر بيمار به طور قابل توجهي به صورت خم راه برود ممكن است طويل سازي همسترینگ نيز انجام شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

از بیش فعالی تا اوتیسم +گفتاردرمانی جامع انلاین فرذیس کرج

نورو شيمي

 

 

 

 

 

 

1-در بررسي سه سيستم نورو ترانسميتري دوپامينرژيك ، سروتونينرژيك و نورآدرنرژيك اين نكته را مشخص نموده است كه تنها يك سيستم مسئول طيف وسيع علائم و نشانه هاي ADHD  نمي باشد . محققين بر تعامل سيستم دوپمينرژيك با نور اپي نفرين تاكيد مي كنند در حاليكه رفتارهاي وابسته به دوپامين بوسيله فعاليت نوراپي نفرين تنظيم مي شود . اين محققين پيشنهاد مي كنند كه تعادل بين اين دو سيستم مهمتر از سطح فعاليت يكي از آنها به تنهايي است. اين محققين همچنين بر روي بلوغ نسبي نورونها كه منعكس كننده ميزان فعاليت آنهاست تاكيد مي كنند. از اين رو تراكم رسپتورهاي دوپامين از زمان تولد تا 2 سالگي افزايش مي يابد و سپس تا زمان بزرگسالي كاهش پيدا مي كند تا به سطح بالغين برسد در حاليكه اندكس فعاليت نور اپينفرين ( CSF 3 methoxy-4-hydroxyphenylglycol) بعد از 8-9 ماهگي بدون تغيير باقي مي ماند. هر دو مطلب وابستگي دو سيستم به هم و تفاوت در بلوغ سيستمها بر اين نكته تاكيد مي كند كه بررسي ها بايد بر روي هر دو سيستم و در طيف سني باريكي صورت گيرد.

2- در يك مطالعه جامع بر روي فعاليت كاتكولامينرژيك در افراد ADHD  نشان داده شده است كه اختلال در سيستم كاتكولامينرژيك چگونه فرد را به سمت بروز علائم متنوعي مثل كم توجهي ، بيش فعالي ، تيكها ، ديس كينزي و خود آزاري هدايت مي كند. اين مطلب بوسيله ابنرماليتي هاي كاتكولامينرژيك متعددي كه در بيماريهاي مختلفي از قبيل فنيل كتونوري ، سندرم تورت ، و بيماري لش نيهان وجود دارد ديده مي شود نوع نقص عملكرد در سيستم عصبي بسته به نوع و ميزان عدم تعادل نورو ترانسميترها و نقص نسبي آنها بسته به سن نمو بيمار متفاوت است . علاوه بر نقش سيستم كاتكولامينرژيك نقش استروژن مورد قبول قرار گرفته و استروژن شبيه آنتاگونيستهاي دوپامين عمل مي كند. اين يافته در راستاي اختلاف وابسته به جنس در ADHD و متابوليسم مغزي مي باشد  .

3- بعضي محققين از وجود اثر مهاري يا كم كاري سيستم هاي دوپامينرژيك و آدرنرژيك بر روي locus coeruleus خبر مي دهند. اما نياز به مطالعه و جمع آوري شواهد بيشتري نياز است.

 

 

فاكتورهاي محيطي   

                                                  

گرچه عوامل متنوعي از فاكتورهاي محيطي نظير مسموميت با سرب ،نقص مراقبت هاي اساسي اوليه ، فشارهاي رواني ، عوارض بارداري و وضع حمل و در معرض الكل بودن مورد ظن و ترديد قرار گرفته اند اما فاكتورهاي محيطي بطور سيستماتيك مورد بررسي قرار نگرفته اند . در مطالعه اي كه گروه Biederman روي همگرايي خانواده هاي افراد ADHD انجام داده اند ديده شده است كه در خانواده هايي كه والدين داراي ADHD باشند بيشتر داراي اختلاف هستند تا ديگر خانواده ها و از سوي ديگر والدين كودكانADHD نيز بيشتر دچار اختلافات خانوادگي و جدايي هستند تا خانواده هايي كه كودكشان دچار بيماري رواني ديگري است يا كودك آنها سالم است  . شناخت فاكتور هاي حفاظتي به پيچيدگي مدل انتقال بيماري اضافه مي شود. خصوصيات ژنتيكي مي تواند از عوامل بيماريزاي محيطي جلوگيري كند و عوامل حفاظتي محيطي مي توانند نقش عوامل بيماريزاي ژنتيكي را كمرنگ كنند. بيشتر مطالعات تمايل دارند به تمركز روي تشخيص فاكتور هاي متضاد و خيلي كم روي شناخت عوامل حفاظتي مطالعه شده است

 

 

ارزيابي ميزان مصرف گلوكز در مغز

 

 

در مطالعه اي كه در ارزيابي ميزان مصرف گلوكز در كودكان و بالغين مبتلا به ADHD انجام پذيرفت ميزان متابوليسم گلوكز 1/8 درصد در نيمي از مناطق مغز در مقايسه با افراد نرمال كاهش يافته بود اين مناطق شامل 4 ناحيه تحت كورتكسي تالاموس راست ، caudate nucleus راست و هيپو كامپوس راست و cingulate مي شد اين ميزان وقتي با ارزش متابوليسم كلي مغز نرماليزه شد متابوليسم در چهار منطقه پره موتور چپ و سوماتوسنسوري چپ نيز بطور واضحي كاهش يافته بود. ميزان كاهش متابوليسم مغز در زنان نسبت به مردان بيشتر كاهش يافته است. اما مطالعات بعدي كه روي نوجوانان انجام گرديد خيلي مويد اين مطلب خصوصا” در پسرها نبود اما بعضي از اين نوجوانان سابقه مصرف محركها را مي دادند كه نتايج را ممكن بود تحت تاثير قرار داده باشند.

 

نتيجه:  

 

نتايج مطالعات تصويربرداري همراه با ژنتيك بر روي اهميت مطالعات روي دختران مبتلا به ADHD  تاكيد مي كنند چرا كه شواهد بيشتري از تفاوت متابوليسم گلوكر در مغز و ارتباط ژنتيكي قويتري در دختران نسبت به پسران وجود دارد

از بررسي ميزان پرفيوژن كه در سه مطالعه جدا با استفاده از گزنون 133 و SPECT    انجام شد در هر سه مطالعه هيپو پرفوزيون در نواحي استرياتا سمت راست و هسته Caudate  ديده مي شد و بر عكس نواحي اكسيپيتال خصوصا” در نواحي سنسورو موتور و نواحي شنوايي اوليه primary auditory region هيپر پرفيوژن داشتند و در هر سه مطالعه 30 تا 60 دقيقه بعد از دريافت متيل فنيديت ( ريتالين ) به ميزان 10-30 ميلي گرم نواحي دچار هيپو پرفيوژن دچار خونرساني بهتر مي شد.

 

تاثير محركهاي مغزي روي تصوير برداري از مغز

 

 

نتايج مطالعات انجام شده توسط روش PET تا حدودي به علت اختلاف در نتايج نااميد كننده است . اين روشها و مطالعات نشان دهنده دشواري در تفسير نتايج بدست آمده است . براي افزايش وسعت چنين مطالعاتي مهم است كه از روشهاي فعال سازي رفتاري behavioral activation tasks كه مناطق داراي نقص خاصي را هدف رديابي سيستم نوروترانسميتري قرار مي دهد استفاده مي شود . در افراد ADHD روشهاي فعال سازي رفتاري ميبايست توجه و تكانه ها را در نظر بگيرد. اكنون تصور مي شود كه بيش فعالي قسمتي از دامنه تكانه ها باشد كه خود به عنوان الگوي عدم مهار حركتي تصور مي شود. سيستم نوروترانسميتري كه در اين افراد بيشتر مورد توجه است سيستم دوپامينرژيك مي باشد.

تصويربرداري كمبود توجه و رفتارهاي عملي غير نرمال با مناطق خاصي از مغز مرتبط است كه پايه گذار مطالعات تصويري مغز در ADHD مي تواند باشد. علائمADHD اغلب با ضايعات مغزي لوب فرونتال در انسانها و حيوانات مقايسه شده است. تستهاي مهاري پاسخي بهتر از ديگر تستها و بطور قابل اعتماد تري ADHD را از حالت نرمال تشخيص ميدهند . مناطقي كه به توجه، فعاليت حركتي و برانگيختگي اشاره مي كنند شامل مناطق پشتي خارجي و داخلي لوب فرونتال (شامل شيار cingulate ) ، لوب پاريتال ، استرياتوم ، و مناطق رتيكولار فورميشن شامل تالاموس و مزانسفال مي باشد. اينطور دريافت شده است كه ضايعات نيمكره راست مغزي بيشتر با كمبود توجه همراه هستند تا ضايعات سمت چپ مغز، تصوير برداري از مغز دو نوع اطلاعات ساختماني و عملكردي بسته به نوع تكنيك مي دهد CT و MRI براي ارزيابي ساختمان مغز بكار مي روند. SPECT ( Single photon Emission Computerized Tomography) و PET ( positron emission tomography ) براي آناليز عملكردي بكار مي روند روش functional MRI ممكن است اطلاعاتي بطور همزمان از عملكرد و ساختمان جريان خون مغزي بدهد .بيشتر اطلاعات دريافت شده از مغز از تصوير برداري با CT و MRI و functional SPEC و PET بدست آمده است . اشعه براي كودكان خصوصا” در سنين كمتر از 12-13 سال مشكل آفرين مي باشد لذا در گسترش تحقيقات محدوديت ايجاد مي كند. مطالعاتي كه با CT Scan انجام شده است بعلت استفاده از تعاريف متفاوت و طرحهاي متفاوت ( با يا بدون گروه كنترل ) و متد هاي تجزيه و تحليل متفاوت ( كمي و يا كيفي ) براي مقايسه بسيار مشكل است در مطالعه اي كه روي 46 كودك با نقص در همگرايي حسي و عدم هماهنگي و همكاري انجام شد 15 كودك يعني 6/32 درصد CT غير نرمال شامل آتروفي مغزي ، آسيمتري بطني ، و بزرگي بطني داشتند اما در مطالعه اي ديگر بر روي 35 كودك مبتلا به ADHD و 27 كودك كنترل كه كليه آنها IQ نرمال داشته و سابقه تشنج نداشتند و بر اساس پهناي بطنها ، پهناي شاخهاي راست و چپ جلويي بطنهاي جانبي ، پهناي مغز به همراه مغز ، پهناي نيمكره هاي راست و چپ و دو اندكس مغزي بطني و اندكس آسيمتري مقايسه شدند هيچ ارتباطي را بين دو گروه كنترل و بيمار نشان نمي داد در مطالعاتي كه توسط MRI انجام شده است مطالعه اي است كه بر روي 10 كودك با اختلالات يادگيري و 10 كودك با ADHD و 10 كودك نرمال انجام شده است در يافتند كه در 7 كودك با ADHD كورتكس قدامي بطور دو طرفه كوچكتر و آسيمتري نرمال لوب فرونتال R>L در كودكان ADHD ديده نمي شود. مابقي اندازه ها يكسان بودند. اين يافته ها محققين پژوهش فوق را به مطالعه روي كورپوس كالوزوم هدايت كرد . اين قسمت از مغز شامل فيبرهاي ارتباطي بين دو نيمكره است كه منعكس كننده درجه عملكرد و لتراليزاسيون مناطق همولوگ نيمكره هاي مغز است . ناحيه قدامي كورپوس كالوزوم شامل فيبرهايي است كه كورتكس ناحيه پره موتور، اوربيتوفرونتال و فرونتال را به هم متصل مي كند در حاليكه قسمت پشتي كورپوس كالوزوم شامل فيبر هاي اتصال دهنده مناطق peri striate pro peri striate و juxtastriate است . فرضيه ها تاييد كننده اند كه قسمت جلويي كورپوس كالوزوم كوچكتر از نرمال است زيرا اين ناحيه با لوب فرونتال مرتبط است. در اولين مطالعات محققين هر دو ناحيه قدامي ( genu) و قسمت پشتي ( splenum) كورپوس كالوزوم كوچكتر از نرمال بوده است. كاهش واضح در اندازه splenum و نه در اندازه قسمت قدامي كورپوس كالوزوم در مطالعات بعدي كه فقط شامل گروه ADHD خالص بودند تكرار شد بر خلاف مطالعه قبلي كه نمونه شامل كودكان ADHD به همراه رفتارهاي انقطاعي disruptive بود . همچنين به نظر مي رسيد كه كودكان با كورپوس كالوزوم كوچكتر به داروهاي تحريكي كمتر پاسخ مي دهند. در مطالعات ديگر نشان داد كه سر caudate nucleus در كودكان ADHD در سمت چپ واضحا” كوچكتر از نرمال است بطور خلاصه كورتكس فرونتال راست ، كورپوس كالوزوم و سر چپ Caudate nucleus به نظر مي رسد در كودكان ADHD كوچكتر از نرمال باشد

ژن بتاي رسپتور هورمون تيروئيد با ADHD باند است 

 

 

   يكي از يافته هاي جالب وجود ارتباط ADHD با يك بيماري كاملا” مشخص شده ژنتيكي كه مسئول مقاومت فراگير به هورمون تيروئيد است مي باشد. كه مي تواند مدلي براي مطالعه زير ساخت بيماري ADHD باشد . شيوع ADHD در مبتلايان به اين بيماري بيشتر از افراد نرمال است در كودكان 70% نسبت به 20%   و در بالغين 50% نسبت به 7 % در نتيجه ما از مطالعات اينچنيني در مي يابيم كه هر دو، هم فاكتورهاي محيطي و هم فاكتورهاي خانوادگي براي ايجاد ADHD نقش ايفا مي كنند . و ما در مي يابيم كه ADHD حداقل با يك بيماري كاملا” مشخص شده ژنتيكي مرتبط است كه مي تواند براي فهم بهتر ADHD  در آينده كمك كننده باشد.

 

 

خواص جالب و مفید «اسطو خدوس» را بشناسید .

 

 

هر روز میان وعده‌های صبحانه، نهار و شام هر بار نوشیدن یک فنجان از دم‌کرده‌ی آن، عصبانیت را برطرف کرده و سرگیجه را درمان و سردرد های میگرنی را نیز درمان می‌کند.

به گزارش نامه نیوز، «اسطوخدوس» گیاهی است از تیره‌ی نعناع و نام‌های دیگر آن «لاواند»، «خراما»، «خزامی»، «آلاله» و «آلاله تلخ» است.

 

به گزارش ایسنا، اسطوخدوس گیاهی است از تیره‌ی نعناع که به شکل بوته‌ای پر پشت و کوچک به بلندی 30 تا 60 سانتی‌متر دارای ساقه های متعدد یا پرشانه و ساقه‌های آن چهارگوش است و همه‌ی قسمت‌های این گیاه، بوی تندی دارد.برگ‌های این گیاه باریک و دراز با لبه‌ی برگشته و متقابل و پوشیده از کرک سفید پنبه‌ای است و طبیعت آن گرم و خشک است.

 

 

خواص درمانی

 

10 گرم این گیاه را در یک لیوان آب جوشانده و سپس آب صاف کرده‌ی آن را با 250 گرم عسل مخلوط کرده و به‌تدریج خورده شود، سردردهای مزمن را درمان می‌کند.

هر روز میان وعده‌های صبحانه، نهار و شام هر بار نوشیدن یک فنجان از دم‌کرده‌ی آن، عصبانیت را برطرف کرده و سرگیجه را درمان و سردرد های میگرنی را نیز درمان می‌کند.

مالیدن و شست‌وشو با آب جوشانده‌ی گرم آن برای درمان نقرس و بیماری‌های رماتیسمی و کوبیدگی و دررفتگی‌های عضوی و خون‌مردگی‌ها مفید است.

حمام با آبی که حاوی اسانس «اسطوخدوس» باشد، ضدسرماخوردگی است.

اعصاب را آرام کرده، نیرو بخش، از بین برنده‌ی خارش و بیماری‌های قارچی و ضد افسردگی و افکار پریشان است.

پنج گرم از آن را دم کرده و نوشیدن آب صاف کرده‌ی آن، لطیف‌کننده‌ی اعضای بدن و مقوی اعصاب و مفرح روح است و برای افرادی که زیاد عصبانی می‌شوند، مفید است.

 

 

 

 

 

 

منبع: عصر ایران

علل ریزش مو

در انسان پیاز یا فولیکول مو به دو دسته تقسیم میشود :

 

موی کرکی : در سراسر پوست بدن بجز کف دست و پا این نوع مو دیده میشود .

 

موی انتهایی یا ترمینال : در قسمت سر دیده میشود ( بعد از بلوغ جنسی این نوع مو در قسمتهای تناسلی و زیر بغل و همچنین صورت مردان دیده میشود ) این نوع مو زبر و خشن میباشد .رشد مو دارای دورهایی یا سیکلهایی است که شامل : دوره رشد ، دوره انتقالی و دوره استراحت میباشد .

 

طول مدت دوره رشد مو در سر حدود سه سال ، دوره انتقالی ۲ تا ۴ هفته و دوره استراحت حدود ۳ تا ۴ ماه میباشد .

در روی سر انسان حدود صد هزار پیاز مو وجود دارد و با احتساب اینکه هر مو حدود هزار روز رشد دارد ; پس ریختن روزانه صد مو در سر طبیعی میباشد و بیشتر از آن نیاز به پیگیری دارد . علل ریزش مو : ریزش مو دارای علتهای فراوانی است که از آن جمله میتوان به موارد ارثی ، هورمونى ، تغذیه اى ،اعصاب و روان ، مصرف دارو ، بیماریهاى داخلى و پوستی ، اعمال جراحی و حاملگی اشاره کرد.
طاسی سر نوعی ریزش مو در قسمت جلوی و پیشانی سر میباشد که ادامه یافته و تا وسط سر پیش میرود . البته گاهی در مواردی این ریزش از وسط سر شروع میگردد .
طاسی در بیشتر موارد در مردان دیده میشود و علت ارثی – هورمونی دارد ، این نوع ریزش مو قابل پیشگیری و درمان است و افراد درگیر بایستی با حوصله طول مدت طولانی درمان را تحمل کنند . داروها و توصیه های درمانی گوناگونی وجود دارد که بسته به افراد مختلف این درمان متفاوت میباشد

سوء تغذیه چه بصورت عدم دسترسی به مواد غذائی و چه بصورت رژیم غذائی جهت کاهش وزن و غیره یکی از علتهای ریزش مو میباشد ; کمبود تغذیه ای پروتئین , اسیدهای چرب ضروری

( بدن قادر به تولید آنها نیست و باید از طریق غذا به بدن برسد ) و کمبود ویتامینها و املاح از علل مهم ریزش مو که قابل پیشگیری و درمان میباشند.

 

ِِِِِِشــایعــــــــــــترین علت ریزش مو در خانمـــــــــــــها از سنین نوجوانی تا سنین میانسالی کمبود آهن بدن میباشد ، که با مصرف غذاهای حاوی آهن و یا قرص آهن این مشکل بر طرف میگردد .
وجود استرس ( فشار روحی ) ، ناراحتی و افسردگی میتوانند از علل ریزش مو در افراد باشند. مثلا” استرس از امتحان و یا افسردگی در جوانان که امروزه بطور فراوان دیده میشود.
با کنترل این هیجانات ( که البته اگر بوسیله خود شخص صورت گیرد نتیجه مطلوبتری دارد؛ چون مصرف داروهای اعصاب نیز باعث ریزش مو در بعضی افراد میگردد .) در مدت زمان کوتاهی این ریزش مو برطرف میگردد .

از علل دیگر ریزش مو میتوان مصرف داروها را نام برد، همه داروها باعث ریزش مو نمیشوند و یک داروی خاص نیز در تمام افراد باعث ریزش مو نمیشود ( بعضی افراد به داروهای خاصی حساسیت بیشتری نشان میدهند که مربوط به سیستم داخلی بدن در غیر فعال کردن و هضم دارو دارد ) .
البته داروهایی هستند که در بیشتر افراد باعث ریزش مو میشوند ( از این گروه داروها میتوان داروهایی که بعنوان شیمی درمانی استفاده میشوند را نام برد ) .
مصرف داروهای اعصاب و قرص های پیشگیری از حاملگی و داروهای قلبی در افراد زیادی باعث این عارضه میشوند .

 

بعضی از بیماریهایی داخلی و پوست میتوانند ریزش مو ایجاد کنند؛ مثلا” وجود تب بالا باعث ریزش مو در افراد در آینده ( حدودا” بعد از ۳ ماه ) میشود .
افرادی که بیماری موضعی پوستی در قسمت سر باشند و یا درگیری پوستی وسیع دارند میتوانند ریزش مو داشته باشند از جمله این بیماریها میتوان درگیری گسترده داءصدف ،لوپوس ، بیماریهای تاولی و غیره را نام برد .

اعمال جراحی و حاملگی نیز میتوانند باعث ریزش مو شوند . فاصله مدت این بیماریها و شروع ریزش مو معمولا” ۳ ماه میباشد ؛ مثلا” در خانمها حدود ۳ ماه بعد از زایمان ریزش مو شروع میشود که علتهای زیادی برای آن وجود دارد از جمله : کم خونی ، وجود استرس زایمان ، بالا بودن هورمونهای جنسی در طول حاملگی و غیره .

در این افراد با بیماری خاص و ریزش مو با برطرف شدن و درمان بیماری زمینه ای ریزش مو نیز برطرف میگردد .
علتهای دیگری نیز وجود دارد که در افراد محدودی ریزش مو ایجاد میکنند .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جوش صورت یا آکـنه 2

ضایعاتی که در اثر بسته شدن مجاری غدد چربی در صورت، گردن، پشت، شانه ها و سینه بوجود می آیند جوش یا به اصطلاح آکنه می گویند. این ضایعات بصورت جوش های سر سیاه، سر سفید، جوش چرکی، کیست و ندول می توانند بروز کنند. آکنه در اکثر نوجوانان دیده میشود و می تواند تا پایان جوانی و حتی بالای سی سال هم دیده شود. جوش معمولاْ بعد از چند سال بهبود می یابد ولی نمیتوان آن را به حال خود گذاشت چون با بهبود بعضی از جوشها، جوشگاه بوجود آمده تا پایان عمر باقی می ماند و از نظر زیبائی مشکل ساز هستند. گرچه این جوشگاه ها قابل ترمیم هستند ولی مانند پوست صدمه ندیده نمی شوند. در بعضی مواقع جوشگاه ها از نظر روحی فرد را آزار می دهند. بنابراین عاقلانه این است که جوش را درمان نمود تا جوشگاه را؛ چون درمان راحت تر و سریعتر است و نتیجه کار هم رضایت بخش تر است.

 

چگونگی بوجود آمدن جوش

 

غدد سباسه یا چربی از بدو در هر دو جنس وجود دارد. در اوایل دوران بلوغ با ترشح هورمون مردانه یا آندروژن این غدد شروع به بزرگ شدن و فعالیت خود که تولید و ترشح چربی است، را آغاز می کنند. غدد چربی در تمام سطوح پوستی بجز در کف پا و دست وجود دارد ولی بیشترین تراکم آنها در صورت، سینه، پشت و شانه ها است. غدد چربی ترشحات خود را بوسیله مجاری چربی که در ارتباط با فولیکول مو است، به سطح پوست تخلیه می کند. افزایش ترشح چربی باعث صدمه به مجاری غدد میگردد و سلول های جدار این مجاری آسیب دیده و کنده می شوند و این سلول های صدمه دیده بهم پیوسته و تولید پلاک یا لخته می کنند و می توانند مجاری را مسدود نمایند. از طرفی در بعضی افراد پوسته ریزی پوست بعلت بعضی نقص ها در آنزیم های لازمه برای پوسته ریزی طبیعی، بطور کامل انجام نمی گیرد و پوسته های روی هم انباشته شده در منافذ مجاری چربی باعث بسته شدن این مجاری می شوند. با بسته شدن این مجاری به هر وسیله، چربی در مجاری انباشته شده و باکتری های موجود در این مجاری رشد زیادی کرده و این چربی ها را تخمیر میکنند و مواد شیمیائی تولید شده در اثر تخمیر و ترشح بعضی فاکتورها از باکتری های موجود و همچنین انباشتگی چربی در مجاری باعث صدمه بیشتر به دیواره مجاری شده و آن را  بطور کامل از بین می برند. با ورود چربی، سلول  های مرده دیواره، باکتری ها و مواد تخمیری و آنزیمی به داخل پوست فرآیند التهاب فعال شده و سبب قرمزی و چرکی شدن جوش میگردد.

 

عوامل ایجاد کننده و تشدید کننده جوش

 

بهداشت فردی: گر چه آلودگی و کثیف بودن صورت و بدن علت ایجاد جوش نیستند ولی در تشدید جوش کمک می کنند. شستن صورت روزی دوبار با صابون و یا شامپو در بهبودی جوش کمک می کند. با آب گرم نباید صورت را شست، چون گرما ترشح چربی را افزایش می دهد و همچنین آب سرد نیز می تواند منافذ مجاری را خشک تر کنند و به بسته شدن این منافذ کمک نماید. پس بهتر است با آب ولرم صورت را شست.

رژیم غذائی: معمولاْ غذا باعث ایجاد جوش نمیشود. گرچه غذاهای چرب و شیرین در بعضی افراد جوشها را بدتر می کنند ولی این عمومی نیست و بقیه افراد نیاز به رژیم غذائی ندارند. ترشح زیادی انسولین در خون و رسیدن آن به پوست در برخی افراد باعث ایجاد جوش می شود. با خوردن غذاهای شیرین و چرب ترشح انسولین افزایش می یابد. پس فقط افرادی که با خوردن چربی و شیرینی دچار جوش می شوند نیاز است که از خوردن این غذاها پرهیز کنند. البته باید توجه داشت که عوامل دیگری نیز در ایجاد و تشدید جوش سهیم هستند. پس باید موقعی قضاوت کرد که این غذاها باعث تشدید جوش می شوند که با هر بار مصرف آنها جوش بدتر شود. از جمله غذا و خوراکیهایی که باعث این علت میشوند شامل: غذاهای چرب، تنقلات، خرما، کشمش، محصولات دریایی ( ماهی و میگو )، بعضی از میوه جات ( موز ، کیوی ، خرمالو ) و غیـره. بهـترین راهکار پرهیز از مواد غذایی و خوراکیهایی است که فرد اظهار میکند با خوردن آنها جوش صورتش بدتر میشود.

 

نور خورشید: گرمای حاصل از نور خورشید باعث تحریک ترشح چربی و از طرفی باعث خشک شدن منافذ می شود. پس بهتر است از قرار گرفتن در تابش مستقیم آفتاب اجتناب کرد.

 

فراورده های آرایشی: افرادی که پوست چرب و دارای جوش هستند باید از کرم پودر و مرطوب کننده و حتی ضد آفتاب هایی استفاده کنند که فاقد چربی باشد. این محصولات باید غیر آکنه زا و غیر کومدون زا باشند. موااد آرایشی را باید روزی دوبار از صورت خود با آب و یا شیر پاکن های فاقد چربی و سازگار با پوست چرب پاک کنید. کرم پودرهای رنگی فاقد چربی می توانند قرمزی پوست شما را از نظر مخفی کنند. در صورت لزوم از مارکی استفاده شود که باعث التهاب پوستی نگردد (شما به آن حساسیت نداشته باشید که با تست کردن در داخل بازو می توانید از سلامت آن مطمئن شوید).

 

درمان جوش

 

در درمان جوش نباید خسته شوید. چون درمان جوش یک فرآیند مداوم و طولانی است. درمان جوش در حقیقت کنترل جوش زدن صورت و بدن شما می باشد نه ریشه کن کردن آن. اگر با درمان جوش شما بهبود یافت درمان را قطع نکنید بلکه با مشاوره با پزشک خود داروهای مصرفی را تعدیل دهید. گاهی نیاز است تا کنترل کامل جوش صورت بمدت شش ماه دارو مصرف کرد. در صورتی که بعد از مصرف دو ماه از دارو جوش صورت شما بهبودی نیافت شما به داروهای مصرفی مقاوم هستید و باید درمان تغییر یابد. بسته به نوع جوش و وضعیت جسمانی و هورمونی بدن دارو انتخاب می شود. پس بدون مشاوره با پزشک خود اقدام به مصرف یا تغییر دارو نکنید. در صورتی که با مصرف دارو تغییری در وضعیت جسمانی و یا پوست شما ایجاد شد پزشک خود را در جریان گذارید. در مواردی که کیست و ندول ایجاد شود گاهی نیاز به تزریق دارو بداخل کیست و ندول است و گاهاْ کرایو نیز در درمان مورد استفاده قرار می گیرد. جوشهای سر سیاه و سر سفید اگر با مصرف کرم های لایه بردار تخلیه نشوند نیاز به تخلیه آنها با وسایل خاصی است. پس از فشار دادن این جوشها و هر نوع جوش جهت تخلیه آن پرهیز کنید چون باعث شدت التهاب و ایجاد جوشگاه میگردد. از کندن جوشها اجتناب کنید چون باعث لک و ایجاد جوشگاه میگردد. در طول درمان گاهی نیاز است که از آنتی بیوتیک خوراکی از قبیل تتراسایکلین، اریترومایسین، داکسی سایکلین و غیره … مصرف نمایید. این داروها علاوه بر کاهش مقدار باکتری باعث کم شدن التهاب نیز میگردند. اگر با مصرف طولانی آنتی بیوتیک دجار قارچ تناسلی شدید با اطلاع پزشک دارو را قطع و قارچ را درمان نمایید. از عوارض جانبی داروها هراس نداشته باشید و به پزشک خود اطمینان کنید چون ترس از دارو باعث اختلال در روند درمان می گردد. در صورت هر گونه تغییری در مزاج و وضعیت جسمی پزشک خود را مطلع نمایید. اگر داروئی غیر از داروی درمانی جوش مصرف می کنید به پزشک اطلاع دهید. مصرف بعضی از داروها در زمان بارداری و شیر دهی مضر هستند بنابراین در صورتی که شما باردار هستید یا به نوزادتان شیر می دهید به اطلاع پزشک برسانید. در مواقعی جوش به داروهای رایج جواب ندهد و یا جوش بصورت کیست و ندول های بزرگ باشد با صلاحدید پزشک شاید نیاز به مصرف داروی اکوتان (ایزوتره تینوئین) باشید. این دارو عوارض متعددی دارد که الزاماْ در هر بیماری دیده نمی شود. باید قبل از شروع و در طول درمان برای پیشگیری از عوارض این دارو معاینات پزشکی و آزمایشات لازم انجام گیرد. در حین مصرف این دارو و احتیاطاْ تا یک سال بعد از قطع دارو باید جلوگیری از حاملگی صورت گیرد. دوره درمان باید کامل شود چون می تواند باعث عود جوش گردد. توصیه های پزشک را در حین درمان جوش فراموش نکرده و دقیقاْ اجرا کنید. همیشه در ذهن داشته باشید که جوش را نمی توان بطور کامل از بین برد ولی می توان آن را کنترل نمود.

 

درمان جوشگاه های جوش

 

روش های مختلفی برای از بین بردن جوشگاه ها استفاده میشود ولی باید در نظر داشته باشید که با هیچ روشی نتیجه صد در صد نیست. از جمله این روش ها می توان از لیزر، میکرودرم ابرشن، لایه برداری با مواد اسیدی و کرم های لایه بردار، سابسیژن یا آزاد کردن جوشگاه های فرو رفته از زیر، تزریق کلازن، هیالورونیک اسید و چربی را نام برد. گاهی نیاز است برای رسیدن به نتیجه مطلوب از چند روش استفاده نمود.