گفتار درمانی تخصصی دهقان ویلا09121623463:عفونتها وتظاهرات بيماريهاي سيستميك درحنجره

عفونتها وتظاهرات بيماريهاي سيستميك درحنجره

 

  بيماريهاي التهابي حنجره برحسب اتيولوژي شامل :

  • عفوني :ويرال ،باكتريال ، قارچي كه ميتوانند حاد يا مزمن باشند.
  • آلرژيك
  • بيماريهاي اتوايمون
  • تروماتيك : شيميايي ،حرارتي ، مكانيكال ( ضربه هاي داخلي يا خارجي )

تاريخچه در تشخيص عفونتهاي حاد و مزمن بسيار مهم است و بايد به عواملي مثل شدت و نحوه پيشرفت علائم ( بخصوص تنگي نفس ) و علائم و نشانه هاي سيستميك و عوامل زمينه ساز توجه داشت .

 

 

لارنگوتراكئيت يا  CROUP  :

 

شايعترين و مهمترين عفونت حنجره است .در بچه هاي 3-1 سال و در ابتداي زمستان شايع است  و به شكل اپيدميك تظاهر مي نمايد . ويروسهاي شايع عامل بيماري شامل پارانفلونزاي 1و2و  آنفلونزاي  A مي باشند.

       بيماري با سرماخوردگي شروع شده و سپس تب ، سرفه هاي خروسكي ( BARKING) ،تنگي نفس و استرويدور ظاهر ميشود.ادم وتجمع ترشح در ناحيه كريكوئيد ( ساب گلوت كه تنگ ترين ناحيه راه هوايي كودكان  است )وجود دارد.در موارديكه CROUP  بيش از هفت روز طول كشيد يا در اطفال زير يك سال ملاحظه شد ( كروپ آتي پيك نام دارد ) بايد به فكر جسم خارجي يا همانژيوم ساب گلوت و آنومالي مادرزادي حنجره و يا  تراكئيت باكتريال باشيم.

         تشخيص هاي افتراقي كروپ شامل اپي گلوتيت حاد،جسم خارجي، تنگي هاي تروماتيك حنجره، تنگي هاي تروماتيك حنجره وساب گلوت و كروپ اسپاسموديك ميشود.  آنومالي هاي مادر زادي حنجره، باتوجه به تاريخچه ،‌معاينات ، راديوگرافي گردن وقفسه صدري از هم افتراق داده ميشوند.

         درمان كروپ شامل بخور سرد با دستگاه  NEBULIZER همراه با آدرنالين  RACEMIC ودگزامتازون (به شكل  0.6mg /kg , STAT  ) و  هيدراته  كردن بيمار ميشود.

         در صورت ديسترس تنفسي( بالا رفتن  CO2 خون )  و پيدايش  علائم نورولوژيك ناشي از هيپوكسي و كاهش تعداد تنفس بايد بيمار به ICU منتقل و انتوباسيون يا تراكئوتومي بعمل آيد و  انتوباسيون يا تراكئوتومي 3-2 روز باقي مي ماند تا ادم ساب گلوت با درمان كاهش يابد وسپس لوله خارج ميشود.

 

سوپراگلوتيت حاد (‌اپي گلوتيت حاد ) :

 

  يك عفونت حاد باكتريال ناحيه سوپرا گلوت ( شامل قاعده زبان ) ،اپي گلوت ،چين هاي آري اپيگلوتيك وطنابهاي صوتي كاذب )مي باشد.

         اتيولوژي آن هموفيلوس آنفلونزاي  B  (80% موارد ) ، استرپتوكك هموكتيك  A ،

 استافيلوكك ها و گاهي ويروسها مي باشد (‌ويروسها ي عامل عفونتهاي دستگاه تنفس فوقاني ).

          با استفاده از واكسن  HIB در سالهاي اخير در كشورهاي غربي شيوع آن كاهش يافته است .

بيماري در كودكان به شكل تب بالا، ريزش بزاق از دهان (به جهت ادينوفاژي و عدم مكث در تنفس هنگام بلع بيمار بلع انجام نمي دهد) ،‌ادينوفاژي ( سبب افتراق از كروپ است ) ، گلو درد و تنگي نفس تظاهر  ميكند كه وخامت تنفسي از شروع علائم ظرف 6-2 ساعت ميتواند عارض شود.

         درمعاينه بيمار تنفس سطحي و تند دارد و حداقل حركت را دارد و سربالا و گردن به جلو خم مي باشد ( به منظور جلوتر قرار گرفتن زبان براي تنفس بهتر ) .از تحريك قاعده زبان  بايد پرهيز كرد و با مشاهده علائم  بايد  C.B.C ، كشت خون ،راديوگرافي نيمرخ ناحيه  گلو و حنجره انجام گيرد.

         تشخيص افتراقي اين بيماري با كروپ ، جسم خارجي مي باشد كه با توجه به سابقه و علائم و راديو گرافي قابل افتراق مي باشد.

       درمان شامل بستري در بخش  ICU ، هيدراته كردن و تجويز وريدي سفوركسيم  يا سفترياكسون مي شود.يك مورد اورژانس گوش وحلق وبيني است و وجود اطاق عمل و  ICU مجهز جهت بيهوشي و انتوباسيون و ياتراكئوتومي ضروريست و 48 –24 ساعت پس از انتوباسيون  تراكئوتومي لوله خارج ميشود و6 ساعت در ICU  تحت نظر قرار داده ميشود ودر صورت نبودن مشكل تنفس به بخش انتقال مي يابد و در مان داروئي  ادامه پيدا ميكند.

        94% مـوارد نيـاز بـه انتوبـاسيون يـا تراكئوتـومـي دركـودكـان مي باشد. سوپرا گلوتيت در بالغين درتعداد اندكي از بيماران به شكل تنگي نفس تظاهر مي كند (كه در بيشتر اين موارد در كشت خون هموفيلوس آنفلونزاي  B رشد ميكند) .اكثر اپي گلوتيت هاي حاد بزرگسالان علائم ضعيف تري دارند. در معاينه برخلاف كودكان مشاهده مستقيم سوپراگلوت خطرناك نيست و ميتوان لارنگوسكپي فلكسيبل يا تلكسوپ يا لارنگوسكپي غير مستقيم انجام داد.

        در بچه ها   ناحيه سوپراگلوت متورم و فوق العاده قرمز است در حاليكه در بزرگسالان ادماتو و رنگ پريده است . در بزرگسالان اپي گلوتيت حاد باكتريال ميتواند تشكيل آبسه ( بطور شايع در سطح زباني اپيگلوت ) اپيگلوت دهد .  در درمان اپي گلوتيت حاد بزرگسالان مثل كودكان است .

 

 

عفونتهاي مزمن  اختصاصي حنجره:

 

شامل سل ، سفيليس ، جذام ،هيستوپلاسموز ، بلاستو مايكوز ، كريپتوكوكوز ،كوكسيديومايكوز،   اكتينو مايكوز كانديدياز و آسپرژيلوز  ميشود.

       اين بيماريها با توجه به سابقه بيمار ومعاينه بعمل آمده  مطرح ميشود كه با آزمايشات مربوطه و لارنگوسكوپي و بيوپسي ضايعه حنجره تشخيص  محرز ميشود.

        سل حنجره از شايعترين بيماريهاي گرانولوماتوز حنجره است كه در گذشته ميكروارگانيسم  توسط خلط از ريــه به حنجره انتشار مي يافت و  بيشتر قسمت خلفي  طنابهاي صوتي و آرتينوئيد ها و اينترا آرتينوئيد را قبلاً  مبتلا ميكرد ولي در سالهاي اخير بيشتر انتشار هماتوژنيك داشته و نواحي سوپراگلوت را مبتلا ميسازد. تشخيص با توجه به سابقه بيمار و راديوگرافي قفسه صدري و  PPD  و بيوپسي حنجره و كشت خلط مي باشد. تشخيص افتراق  سل حنجره با ساير بيماريهاي گرانولوماتوز  و  تومورهاي حنجره مي باشد.

        كانديدياز خفيف حنجره در جريان درمان آنتي بيوتيكي يا بدنبال راديوتراپي ملاحظه ميشود ولي كانديدياز شديد در  AIDS و يا بدنبال كموتراپي ملاحظه ميشود.

        سفيليس حنجره اوليه نادر است . سفيليس در مرحله دوم بيماري به شكل هيپرامي منتشر يا  راشهاي ماكولوپاپولر و بيشتر هم در ناحيه سوپرا گلوت تظاهر ميكند. سفيليس مرحله سوم در حنجره به شكل انفيلتراسيون گوماتوز،  ندولر و منتشر تظاهر ميكند كه ممكنست زخم شوند. تشخيص با توجه به سابقه و معاينه باليني و نهايتا ً لارنگوسكوپي و بيوپسي و تست هـــــــاي سرو لوژيك مي باشد.

        حنجره دومين محل شايع ابتلا در  جذام  سر وگردن ا ست و فرم لپرماتو شايعترين شكل آن است كه در حنجره به شكل ادم ندولر يا ارتيروماتو در نواحي سوپراگلوت و گلوت تظاهر ميكندو سپس زخم و اسكار بوجود مي آورد و منجر به استنوز حنجره ميشود. تشخيص بر پايه سابقه و معاينات باليني و لارنگوسكوپي و بيوپسي مي باشد.

 

 ابتلاي حنجره در بيماريهاي سيستيمك

 

     آرتريت روماتوئيد 30-20 % موارد حنجره را مبتلا ميسازد  كه علائم آن به شكل احساس توده در حلق و  گرفتگي صدا ،تنگي نفس استريدور و ديسفاژي مي باشد.در شكل حاد، حنجره دردناك و در معاينه  التهاب وجود دارد ولي در شكل مزمن مفصل كريكوآرتينوئيد  انكيلوزه ميشود. يافته ديگر باليني ميتواند به شكل ندولهاي روماتوئيد زير مخاطي حنجره باشد.

        تظاهرات  لوپوس اريتروماتوز منتشر در حنجره در 13-3/0 % بيماران ملاحظه ميشود.

       علائم آن به شكل گرفتگي صدا، گلو دردو تنگي نفس است . ابتلاي حنجره بيشتر در طنابهاي صوتي  و مفصل كريكوآرتينوئيد است ولي ميتواند در سوپراگلوت و ساب گلوت  نيز ملاحظه شود.

        يافته هاي باليني در حنجره به شكل ادم،ارتيم و بي حركتي طنابهاي صوتي يك طرفه يا دو طرفه مي باشد. حنجره در 50% موارد پريكوندريت عود كننده مبتلا‌ميشود.

       ابتلاي حاد حنجره به شكل گرفتگي صدا و استريدور و تنگي نفس مي باشد. تكرار حملات نهايتاً منجر به تنگي ساب گلوت ميشود.

        حنجره 5-3 % موارد ساركوئيدوز گرفتار ميشود و بيشتر ناحيه اپي گلوت را در گير مي كند.

       در معاينه در ابتدا به شكل ندولهاي سفيد يا قهوه اي كه نهايتاً بهم مي پيوندند واپي گلوت به شكل يك توده رنگ پريده و ادماتو در ميآيد. تورم اپي گلوت سبب تنگي نفس ميشود.  نواحي ديگر حنجره كمتر مبتلا ميگردد.

          گرانوماتوز وگنر 5/8% موارد حنجره را گرفتار ميسازد. معمولاً به شكل توده زير مخاطي در ناحيه ساب گلوت تظاهر ميكند و 25% موارد اولين علامت بيماري است .

       آميلوئيدوز اوليه ميتواند منتشر و يا گرفتاري يك ارگان را بهمراه داشته باشد و در هر دو فرم بندرت حنجره گرفتار ميشود. تظاهرات آن به شكل گرفتگي صدا و استريدور است . در معاينه طنابهاي صوتي ودهليز حنجره و طنابهاي صوتي كاذب داراي توده خاكستري صورتي زير مخاطي مي باشند.

Related posts

Leave a Comment