لکنت شکن ::مدت زمان تاخیر و سطوح بلندی صدا

مدت زمان تاخیر و سطوح بلندی صدا:

بلک یازده نوع مدت زمان تاخیر را مورد ارزیابی قرار داد ( از سطح بدون تاخیر تا سطح تاخیر 300 میلی ثانیه ) و پی برد که اثر خوب ( دی. ای . اف ) در 180 میلی ثانیه به نقطه اوج خود می رسد . وی اینگونه فرض کرد که این نقطه اوج با واج ارتباط دارد.

 لیکن تغییر پذیری هر صدا در واحد های هجایی گوناگون به علاوه تفاوتهای فردی اساس چنین فرضیه ای راسست و متزلزل می سازد.

  فیرفبکز و گاتز در سال 1958 پی بردند که تاخیر 200 میلی ثانیه خوب تر از تاخیر100-300-400 میلی ثانیه می باشد .

دیگر پژوهشگران نیز مدت زمان 180 تا 200 میلی ثانیه را ذکر کرده اند.

تیمونز و بودریو در سال 1972 گزارش نمودند که کودکان کم سن تر بیش از کودکان بزرگتر تحت تاثیر تاخیرهای طولانی مدت قرار می گیرند .

واکنش افراد نسبت به تاخیر درپسنورد شنیداری به سن آنها بستگی دارد

هم  و اتید در سال 1967 از سطوح بلندی 30- 45 – 60 – 75 ( اس . پی . ال  ) بالا ی سطح ( اس . آر . تی آستانه دریافت گفتار ) استفاده نمودند و مشاهده کردند که در افراد طبیعی  سرعت گفتار (دبلیو . پی . ام ) در شرایط تاخیر در پس نورد شنیدار ی طبیعی( ان . ای . اف ) 170 بود که در سطح بلندی اول به 180 افزایش می یافت و در آخرین سطح بلندی مجددا به 170 کلمه در دقیقه می رسید .

از سوی دیگر در افراد لکنتی سرعت گفتار در شرایط ( ان . ای . اف ) 120 کلمه در دقیقه بود  دسی بل  75 که در سطح بلندی بعدی بصورت بی قاعده افزایش می یافت تا اینکه در سطح بلندی اس پی ال به 160 کلمه در دقیقه می رسید .       

  بطور کلی نتایج گویای این مطلب هستند که واکنشهای افراد مبتلا به اختلالات گفتاری مشابه به افراد دارای گفتار عادی نبود .

با افزایش سطح بلندی صدا بتدریج به میزان کارایی تاخیرها افزوده می گردد که بدلیل  رفلکس  صوتی نوهبارکه در نتیجه افزایش سطح بلندی صورت می گیرد می باشد .